Nazywam się Krzysztof Kotowicz. Urodziłem się we wrześniu 1961 r.

Jestem od ponad 21 lat żonaty - Żona ma na imię Magdalena. Jest polonistką i od kilkunastu lat uczy w Liceum Ogólnokształcącym w Ząbkowicach Śląskich. Jednocześnie Jej pasją jest młodzież, której stara się przelać nie tylko wiedzę, ale i wrażliwość na prawdę i drugiego człowieka. Najlepszym tego przykładem jest Jej inicjatywa wolontariatu na rzecz Wychowanków Domu Dziecka "Jutrzenka" w Bardzie. Daria - licealistka, nieustannie pochłonięta muzyką, plastyką i poznawaniem ludzi. Karol - uczeń V klasy, zafascynowany nowoczesnymi technikami informatycznymi i jednocześnie wrażliwy na muzykę. Honoratka dopiero zacznie naukę, jest pogodna i bardzo ciekawa świata.

Dzieci są naszym największym szczęściem i jesteśmy z Nich bardzo dumni.
Życie rodzinne uważamy za najważniejszy aspekt życia...

Po ukończeniu Instytutu Studiów Nad Rodziną w Warszawie w 1987 r. rozpocząłem pracę jako nauczyciel religii. Po pewnym czasie zdecydowałem się na prowadzenie własnej działalności gospodarczej. Przez kilka lat redagowałem i wydawałem prasę lokalną i przeżyłem też krótki epizod z radiem lokalnym.

Jako wiceprzewodniczący Rady Miejskiej, następnie jako sekretarz Miasta i Gminy Ząbkowice Śląskie w latach 1990-1998 zabiegałem o unowocześnienie struktur lokalnej administracji między innymi poprzez jej informatyzację i otwarcie na Internet. Zainicjowałem także zawarcie dwóch międzynarodowych porozumień partnerskich i uczestniczyłem w koordynacji strategicznych inwestycji infrastrukturalnych Gminy.

Zaangażowanie w sprawy małej ojczyzny skłoniło mnie do włączenia się w życie polityczne. W 1992 r. wstąpiłem do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Troska o pomyślność mojego kraju i jednocześnie przekonanie, iż przyszłość należy budować na tradycji są mi niezmiennie bliskie. Byłem też członkiem NSZZ "Solidarność", gdyż w tej idei, zapoczątkowanej 25 lat temu, nadal widzę drogowskaz nie tylko dla obywateli Polski, ale i dla wszystkich ludzi na świecie. W pewnym sensie chciałem w ten sposób spełnić często wyrażane przez mojego śp. Tatę oczekiwanie, aby w Polsce szanowano wolność i godność każdego człowieka. Memu Ojcu Aleksandrowi zawdzięczam nie tylko wzór osobisty, ale i przykład patriotyzmu.

W latach 1999 - 2002 byłem członkiem Rady Nadzorczej Pocztowego Funduszu Leasingowego, tworzonego w ramach struktur Poczty Polskiej, która powołując tę Spółkę, wkraczała na rynek usług finansowych. W roku 2000 zostałem powołany na członka Zarządu RUCH S.A. – firmy będącej największym krajowym dystrybutorem prasy i jedną z niewielu firm będących nadal własnością Skarbu Państwa. Na tym stanowisku zarządzałem obszarem inwestycji oraz sprzedaży produktów pozaprasowych, gdzie zanotowano znaczący wzrost udziału tego sektora w obrotach Spółki. Byłem również odpowiedzialny za promocję nowych produktów, inicjowałem m.in. projekty w obszarze B2B w oparciu o platformę internetową. Wcześniej pracowałem w Oddziale Dolnośląskim RUCH S.A., w którym jako wicedyrektor oddziału, odpowiadając za rozwój sieci, prowadziłem m.in. drugą co do wielkości w kraju inwestycję Spółki. Była nią nowoczesna ekspedycja prasy i siedziba w Lubinie. W roku 2002 podjąłem pracę jako dyrektor Departamentu Zarządzania Kosztami i Administracji w Centrali Invest-Bank S.A. w Poznaniu. Aktywnie uczestniczyłem w pracach komitetu sterującego procesem przeniesienia siedziby centrali wraz z związanym z nią systemem teletransmisyjnym Banku z Poznania do Warszawy. Projekt ten został sfinalizowany po pięciu miesiącach. Następnie realizowałem projekt unifikacji ogólnopolskiej sieci placówek tego Banku. W 2003 r. uznałem, iż warto we współpracy z wieloma poznanymi Osobami, powołać do życia firmę doradczą "Ad Vocem". Od lipca 2004 r. jestem asystentem akredytowanym w Parlamencie Europejskim i wspomagam Ryszarda Czarneckiego, który jest eurodeputowanym z Dolnego Śląska i Opolszczyzny.

Minione lata w odmieniającej się Polsce przyniosły wielu Polakom poczucie wolności i nadziei. Niestety ceną za nadużywanie wolności i społecznego zaufania jest poszerzający się krąg rozczarowania i biedy. Elity polityczne w większości oderwały się od rzeczywistości. Chcąc jednak aktywnie uczestniczyć w życiu publicznym w 2003 r. wstąpiłem do Samoobrony RP. Szacunek do tego, co najszlachetniejsze w polskiej tradycji narodowej i jednocześnie konieczna wrażliwość na każdego człowieka, zwłaszcza wyrażana stanowczo, wydaje się być najlepszym sposobem odpowiedzialności za Polskę.

Sięgam teraz po nowoczesne miejsce spotkań, jakim jest światowa sieć, aby poznać nowych ludzi, dać się im poznać i wspólnie realizować wartościowe i interesujące projekty. Zapraszam do dialogu i wspólnego budowania wszędzie tam, gdzie możemy razem osiągnąć dobre cele.

Pozdrawiam

lipiec 2005